واژه دلتنگ سکوت

نقل مكان!

2005-11-05T03:19:00.000+03:30

درود

نقل مكان مجدد خودمو به اطلاع همه ي دوستان مي رسونم

mshirvan.blogfa.com

به کودک بی پناهِ همیشه ام

2005-04-15T23:23:00.000+04:30

این همه خستگی را
تنها یک نشئگی؟
خوابی بودم کاش
بیدار که می شدی
بر درخت بادام
شکوفه ای که در باد می رقصید و
تمام

به یاد خانم کمالی عزیز و به یاد نیوشا و به یاد سفرمون 11 سال پیش به نور

2005-03-22T13:14:00.000+04:30

صدای کشیده شدنِ پای عابری بی اعتنا بر روی سنگفرش
از میان سنگ ها،
ذره هایی آبی،
گرداگردش سبزِ انبوه
گل های هرگز فراموشم نکن

پ.ن : راستی، می دونین گل هرگز فراموشم نکن به کدوم گلا می گن؟؟؟ این گلای خیلی ریز هستند که تو بهار از لای سنگفرشا در می آن. رنگ آبی و نارنجی و زردم داره

پایان نامه و بازیگریِ سارا

2005-03-19T20:59:00.000+03:30

درووووووووووود
بالاخره از پایان نامه دفاع کردم و خیالم راحت شد. دست همه ی بچه ها که برای اجرا سنگ تموم گذاشتند و بی دریغ کمکم کردند درد نکنه. بیشتر از همه سارا، تک بازیگرِ کارم که واقعاً دمش گرم. پیش پا افتاده ترین کارش اینکه : اون متنی رو که زبونش اصلاً زبون ساده ای نبود!!! در عرض کمتر از دو هفته حفظ شد و بدون حتی یک کلمه جا انداختن، ... . در مورد هنرهای بازیگریش چیزی نمی گم. خودتون باید ببینید. ولی راستش، از معدود آدماییه که من به خلاقیتش ایمان دارم. باز هم ازش ممنونمJ
خب، حالا، وااااااااااای که چقدر کار دارم. نمی دونم از کجا باید شروع کنم

شعار هفته

2005-02-19T02:09:00.001+03:30

Don't tell me how talented you are, Tell me how hard you work.

نمی دونم چرا پشت کامپیوترم که نشسته بودم، دلم خواست بلند شم و این جمله ی شاید خیلی تکراری رو که یه جایی روی دیوار چسبوندم بخونم. شاید یادم افتاد که می تونم امشب هم، بعد از دیدن دو تا فیلم،(که البته هر دوشون به دیدنشون می ارزید) حدود ساعت سه نصفه شب، برای تموم کردن پایان نامه ام بیدار بمونم و از این کار لذت ببرم!! چرا که نه؟ ولی وقتی این جمله رو اینجا نوشتم می دونی یاد چی افتادم؟ شعار هفته یادته؟ آخر کتابای قرآن دبستان (اگه اشتباه نکنم! شایدم آخر کتاب دینی) یه چیزایی بود به اسم شعار هفته! جملاتی از امامان و پیامبر و .. البته به عربی و پشتش هم ترجمه.که حتماً جملات خوبی هم توشون پیدا می شده ولی اون قدر جذاب ارائه می شد که هیچ کدومشونم تو ذهنم نمونده. البته تا وقتی تهران بودم و توی این دبستان سیدالشهداء اونقدرا آزاری نداشت، فقط هفته ای یه روز باید سر صف، می شنیدمشون! ولی چشمت روز بد نبینه! موشک بارون بود و رفتیم شیروان و بهترین مدرسه ی اونجا (به خاطر شغل شوهر عمه ی خدابیامرزم) و همه می شناختنت و بچه تهرانی بودی و از معلم بیچاره هم ایراد گرفته بودی و آبروشو برده بودی که نمی فهمه اقیانوس آرام بین آمریکا و آسیاست و نه اقیانوس اطلس!!! (مسخره نیست؟ آخرین دلیلش این بود که ما از روی نقشه ی مسطح به بچه ها درس می دیم و با کره ی جغرافیایی کاری نداریم!!!!! این از بهترین معلمای اونجا بود!) اون وقت با این همه ادعا، می شینی سر امتحان دینی، می بینی از شعار هفته ها هم امتحان می گیرن!!! اونجا بود که در پنجم دبستان اولین تقلب عمرمو، خیلی عجیبه ولی با خونسردی تمام، با باز کردن کتاب انجام دادم! و جالب اینجاست که هنوزم که هنوزه تصویرش تو ذهنمه! حالا همه ی اینا به هم چه ربطی داشت؟ فی بطن الشاعر

روزگار غریبیست نازنین

2005-02-19T02:09:00.000+03:30

خیلی ناراحتم. نمی دونم چرا. ولی فکر کن با چه شور و شوقی این همه کار کنی، ترجمه کنی، بنویسی، و اون وقت بهت بگن این دو فصلو بذار کنار، واسه پایان نامه ی فوق لیسانس. لیسانس براش همون دو فصلی که نوشته بودی هم زیادی بود!!! آخه یعنی چی؟ آخه یعنی چی؟
نمی دونم، من هیچ وقت از کسی بت نمی سازم و اگه اون آدمو، اون استادو،آقای ن. رو، به عنوان یک استاد و به عنوان انسانی که هنوز انسانه و هنوز هم توی این برهوت، شور و شوق های کودکانه ای رو حفظ کرده، و کارشو به خاطر عشق به کارش انجام می ده، دوست داشتم، هنوزم دوستش دارمنمی دونم، ولی یه جوری دلم شکست. می گفت کاملش کن کتابش کن، من حمایت می کنم. یا مقاله ش کن تو صحنه چاپ کن. پایان نامه لیسانس ارزش اینقدر کار نداره
و پافشاریش روی بحث زبان نمایشنامه. هرچند که حرفاش اول از همه منو از کم سوادی خودم شرمنده کرد، ولی زبان ارتقاء یافته در نمایشنامه به خدا می تونه معنیش لغت های غیر قابل استعمال نباشه! می تونه! نمی دونم، شایدم اشتباه می کنم. من که به جز کلفت ها، و بعضی متن های شکسپیر، و البته یکی دو تا متن اوریپید(که تازه اونام ترجمه به زبان انگلیسی شده بودند، ولی زبان فاخرشون رو حفظ کرده بودند.)، به زبان اصلی چیز دیگه ای نخوندم! و البته اونام، دارای زبان بسیار ارتقاء یافته ای بودند. نمی دونم شاید همه ی متن های بزرگ، باید اینجوری باشند. اصلاً با این حرف کاری ندارم. گیرم که درست. معلومه که استاد عزیز بیش از دهها کتاب خونده در این مورد و خیلی بیشتر از منی که تو نمایشنامه نویسی، چیزی نزدیک به صفرم، می دونم ولی
احساس کردم اشتباه کردم! اونم یه آدم بزرگه مثل آقای خ. که با اینکه برای من اونم دوست داشتنیه(که کلی مینا سر این موضوع مسخره ام می کنه!) و واقعاً عزیز. حالا آقای خ. عزیز وقتی با چیزی (از نظر علمی) مخالف باشه، شیشکی می بنده. و آقای ن. عزیز، کارهاشونو بی ارزش می خونه. به زبان مؤدب همیشگیش! چه فرقی دارند اینا؟؟؟؟؟؟
به قول مینا، توی دنیای پست مدرن امروزی، واقعاً تا چه حد می شه به این راحتی دیگرونو کوبید؟
قدیما می گفتم بچگانه به یه سری رفتارا ولی حالا باید بهشون بگم آدم بزرگونه! ولی خوب راستش توی این وضعیت پست مدرن، منم نمی تونم به کسی خرده بگیرم. اونا می تونن اونجوری باشن و منم می تونم، دلم بگیره از قحط الرجالی که بزرگان و دوست داشتنی ها و کسانی که من اسمشونو می گذارم استاد ... بگذریم، هنوز هم استادی اما. ولی دلم می خواد بتونم باسواد بشم و به خودم جرأت بدم که در این مورد نظرمو بهت بگم و تو هم بشنوی و شاید اون موقع، باز هم بهم بفهمونی که اشتباه می کنم.. حق داری که حرف هیچ کسو نشنوی! قبول دارم که باسواد تر از تو نیست
بذار اینم بگم پس: من توی تموم زندگیم 3 نفر رو تا به امروز به خودم اجازه می دم بهشون بگم استاد: اولیش هایده زرین بال بود و هست. استادِ نقاشیم . دوم علی پایا، استادی که سر کلاس فلسفه علمش رفتم و سومی هم فرهاد ناظرزاده ی کرمانی استادم در تئاتر
یادش به خیر اون روزی که آرش رستگار ازم پرسید تا حالا استاد تو زندگیت داشتی؟ سال سوم دانشگاه بودم – سال 77 به نظرم، ولی هنوز استادی تو زندگیم ندیده بودم

انگار دوباره وقتش شده

2005-02-05T10:17:00.000+03:30

دوباره که نه
چند باره ی چند باره
باز به غارم می خزم
به انتهای غارم
انگار فراموشم شده بود
که دست بر سرم کشیده بود و
زهی غرقه گشتنت ...

قال فرهاد مهندس پور

2004-12-30T23:52:00.000+03:30

می دونی تو هر لحظه جوونه ی چند تا گیاه دارن تلاش و تقلا می کنن که سر از خاک در بیارن؟

خوشم اومد از این جمله. یکی از جملات استاد بود محض خود آگاهی و بیشتر از اون، جهان آگاهی

خمیربازی با ذهن

2004-12-30T23:45:00.000+03:30

رفته بودم سراغ یه دفتر قدیمیم. به یه سری یادداشت های سال 80 در مورد یک کتاب رسیدم و دوباره یاد یه سری بحث های قدیمی افتادم
یه نفری تو او کتاب، معتقده که مغز انسان مثل کامپیوتری است پیشرفته! ولی من می گم، کامپیوتر خیلی پیشرفته، شاید بتونه شبیه مغز انسان بشه! شاید! اگه یه کامپیوترو به حدی از هوشمندی برسونیم که به انسان متوسط نزدیک بشه، از لحاظ یادگیری و تصمصم گیری و انتخاب و ... خلاصه، همه ی اعمال مغزی تا حد ممکن.(من احساسات رو هم گونه ای عمل مغزی می دونم!) حالا اون کامپیوترو از برق بکشیم، تمام اون هوشمندی نابود می شه؟ عدم می شه؟ دود می شه و می ره هوا؟؟؟؟ معلومه که نه. به گمون من نگاه کردن به کامپیوتر هم به عنوان صرفاً یه قطعه افزار، یه کم بی انصافیه
این، سؤالی بود که اولین بار، شاید سالای 75-76 توی یه مکالمه با وحید بهلول شکل گرفت . و جرقه ای بود برای پاسخ!!!!!!! به این که با از بین رفتن جسم، روح باقی می مونه؟ اصلاً روح چیه!!!؟ همون روح هوشمندی که گمون می کنیم با کشیدن کامپیوتر هوشمند از برق، غیر ممکنه از بین بره!!! حالا چرا این گمونو می کنیم؟ نمی دونم شاید به همون دلیل که مدت هاست، بدون هیچ اعتقاد خاصی به هیچ مذهب خاصی و هیچ مکتب خاصی که در این زمینه حرف زده باشه، معتقدم که آدمی با از بین رفتن جسم نمی تونه به عدم تبدیل بشه. نمی تونه! چرا؟ این فقط یه احساسه و برای من هم قابل تکیه و هم غیر قابل تکیه! بگذریم. همیشه دوست داشتم بفهمم که تا چه حد از مادی بودن عملکردهای مغز به اثبات رسیده؟ ( شاید یه روز زد به سرم . دنبال یه سری مطالعات عصب شناسی!! مفصل رفتم.چیزی که فکر می کنم به این بحثا مربوطه) و یه سؤال دیگه، روح چیه؟ (البته به نظرم این از اون دست سؤالاست که اونقدر نادقیقه که بهتره توی گنجه و بیرون نیاد!) ولی یه جورایی اون موقع گمون می کردم با نرم افزار و سخت افزار شبیه سازی می شه برای من روح و جسم. در صورت خاموش بودن سخت افزار، نرم افزارفقط می تونه ذخیره بشه! یا جاری هم می تونه بشه؟

پ.ن اول: زیاد جدی نگیرید. آدم وقتی چت باشه باید یه جا پرچونگی کنه دیگه
پ.ن. دوم : حالا اگه گفتین کتاب مذکور چی بود؟

استقلال! من کار می خوام کسی کار سراغ نداره؟؟؟

2004-12-29T21:38:00.000+03:30

شدیداَ به استقلال نیاز دارم. استقلال در زندگی. زندگی با پدر و مادر، خیلی هم خوب است. مشکلی نیست. ولی من دیگه 27 سالم داره می شه. یعنی سه سال مونده تا سی سالگی و اگه هر چه زودتر به فکر استقلال نباشم و به دستش نیارم، شاید تا سال ها باید همین جوری زندگی کنم. قدیما، فکر می کردم فقط با ازدواج کردنه که می تونم به استقلال برسم. ولی حالا می دونم که تا پیش از اینکه به استقلال شخصی برسم، ازدواج هم نمی تونم و نباید بکنم. ولی به استقلال شخصی رسیدن برای یک دختر توی ایران کار چندان آسونی نیست. مدت ها بود که این دغدغه رو فراموش کرده بودم. چون همش ته دلم این بود که من که قراره از این مملکت برم و تازه از اون موقع کار من و زندگی من در راستای زندگی شخصی و استقلال و رسیدن به چیزایی که تو زندگی می خوام شروع می شه. ولی اشتباه همین جاست. اگه از همین الان کاری نکنم، معلوم نیست که اون موقع هم بتونم. من کار می خوام. ترجمه، ویراستاری، یه چیزای این جوری. حتی کار توی کتاب فروشی و کتابخونه رو خیلی دوست دارم. دنبال پول قلمبه هم نیستم. می تونم سعی کنم ذره ذره پولمو جمع کنم. ولی کو کار؟ کو پول؟
باید یه بار دیگه به برنامه ی زندگیم نگاه کنم: بزرگترین هدف میان مدتم جز این استقلال نیست. حتی رسیدن به اون کسی که دوستش دارم، و برام خیلی مهمه این رسیدن، یه پله بعد از این قرار می گیره. پس باید زود باشم، وگرنه اون رسیدنم می افته یه زمانی دور و ور 60 سالگی!!! من انتخابمو کردم. درسته که شاید اون یه جور دیگه نگاه کنه و انتخاب کردنو قبول نداشته باشه و آزار دهنده بدوندش! من برای من انتخاب، یعنی شروع هر چیزی. یعنی موتور محرکه ی زندگی. منم نمی گم این انتخاب ازلی- ابدیه و اگه به هر دلیلی به هم بریزه، دنیا به آخر می رسه! نه، با هیچ ، هیچ، هیچ اتفاقی دنیا به آخر نمی رسه! ولی باید انتخاب کرد و محکم هم پاش ایستاد و اگه یه روز هم فهمیدی که اشتباه کردی، نترسی و بتونی مسیرتو عوض کنی. همین.

Stars,Songs,Faces

2004-12-25T02:31:00.000+03:30

Gather the stars,if you want,

Gather the songs and keep them,

Gather the faces of women,

Gather long years for yourself,

Then ...

Open Your hand, let go, say goodbye;

Let the stars and songs go,

Let the years and faces go,

Open your hand and say goodbye.

To Nazly and saying hello to her:)

نتایج

2004-12-22T23:37:00.000+03:30

بالاخره نتایج اومد و ما قبول نشدیم! آخیـــــــــــش! راحت شدیم از انتظار. البته ادعام نمی شه که اصلاً ناراحت نشدم.هر چند، هر کدوم از بچه ها، در نهایت هر کدوم در حد خودشون به بهترین نحوی تلاششونو کردن. شاید من کم کاری کردم. ولی از یه نظرم خوشحالم . یک ماه و نیم از وقتم کاملاً آزاد شد و می تونم به کلی از کارها و برنامه های مطالعاتیم برسم! ولی اونم کاری بود که قبول نشد. اگه بشه ولی اجراش می کنیم. تو یه سالنی یا تو دانشکده

نتایج جشنواره فجر

2004-12-22T22:56:00.000+03:30

وااااااااای این نتایج جشنواره فجر هم ما رو جون به لب کرد!هی امروز، فردا، فردا، امروز ...انتظار چقدر آدمو اذیت می کنه
هر چند حرف های روز یکشنبه ی دکتر خاکی حاکی از این بود که شما کوچولوهای عزیزم، وارد این بازی ها نشین و درستونو بخونین! یعنی احتمالاً قبول نمی شه کارتون ولی خوب اطمینان از قبول نشدن هم خودش خیلی مهمه .هر چند که من از اجرای بچه ها روز بازبینی ناراضی نبودم. (البته کارمون ایراد هم زیاد داشت) ولی خوب سلیقه است و سیاست دیگه و احتمالش کم نیست که اکثر نه تا بازبین حتی خوششون نیاد و یا سیاست ایجاب کنه که ؟؟؟
نازنین الان زنگ زد و گفت رادیو یه خبری داده! فوری رفتم سایت ایرنا ولی خبرا همش کلیه. پس کی جواب می دین؟؟؟؟؟

اسم وبلاگ

2004-12-22T19:35:00.000+03:30

حالا که به خونه ی جدید نقل مکان کردم، اول از همه شعرواره ای رو که اسم وبلاگم رو از اون گرفتم بنویسم

واژه دلتنگ سکوت
سایه دلتنگ غروب
عمق دلتنگی من بهر چه کس می بالد؟

! خداحافظ پرشین بلاگ

2004-12-22T10:08:00.000+03:30

:) درووووووووووووووووود

!امیدوارم که خداوند هیچ بنی بشری رو مثل من به عذاب مسلم و مجسم پرشین بلاگ محکوم نگرداناد! آمین

راستشو بخواین، گویا تصمیم گرفته ام فعال تر بشم و بیشتر بنویسم. برای همین من از امروز وبلاگم رو به اینجا منتقل کردم. تمام نوشته های قبلی و نظرات دیگران رو هم در صورت امکان منتقل می کنم

مخلص آقا

پانوشت : یک بار برای همیشه توضیح بدم که این مخلص آقا رو بدون پرداخت حق کپی رایت از یکی از دوستان کش رفتم! امیدوارم راضی باشه. اگر هم نیست، زودتر خبر بده

گوش شنوا

2004-12-19T22:39:00.000+03:30

یه جمله تو وبلاگ پیام یزدانجو دیدم، حیفم اومد ننویسمش

(من سخن می گویم، تو گوش می کنی، پس ما هستیم." ( پونژ"

یاد نظر(تستمونیال!) مینا افتادم برای خودم تو ارکات : من واقعاً یه شنونده ی خوبم؟ البته، اگه اینطور باشه، مسلمه که اونم، به وقتش یه شنونده ی خیلی خوبه برای من. ولی مسأله این نیست
اینه که ما واقعاًچقدر به حرفای همدیگه گوش می دیم؟ اصلاً چقدر می تونیم گوش بدیم؟ هان؟
واقعاً ما یه سری جزیره ی جدا افتاده از هم نیستیم؟ چقدر فهم همدیگه برامون ممکنه؟
نمی دونم، شایدم مسأله ی اصیل توی گوش دادن اصلاً فهم نیست. گوش دادنه. گوش دادن ناب! بدون شبهه و انتظار هیچ نوع کارکردی ورای خودش
نه فهم، نه نظر دادن، نه حتی همدلی و همفکری که اغلب دروغ محضه. آخه حتی نزدیک ترین آدم ها به هم اغلب اونقدر تو موارد مختلف با هم اختلاف فاز دارند (عقب و جلو بودن و همزمان نبودن احساسات و افکار) که واقعاً همدردی در اکثر موارد جز یک دروغ یا بازی به نظرم نمی آد
گوش می دهیم بی که بفهمیم. ولی مهم نیست. همین گوش دادن کار کوچکی نیست. کاری که از پس هیچ کس جز دوست برنمی آد. همین که آدم حس کنه کسی هست که به من گوش می ده، حقیقتاً احساس بودن به آدم میده

پانوشت: تا حالا دچار این حس شدین که حتی هیچ حرفی، هیچ حرف خاصی برای گفتن تو درونتون نداشته باشین. منظورم فکر و حس و ... نیست. حرف . حرفی نباشه. ولی بی قرارانه دلتنگ گوش شنوای خاص خودتون باشین؟ و وقتی بالاخره می بینینش تمام انتظار کاذب گوش شنوا محو می شه و می تونین ساعت ها در آغوشش بکشین، بی کلامی. تمام حرف های زمین را سکوتمان خواهد شنید
اما وقتی تنها دسترسیتون، به اون گوش شنوا، تلفن باشه، چی کار باید کرد؟ چه پارادوکسی!هیچ راهی برای رفع دلتنگی و بی قراری باقی نمی مونه! کی گفته تلفن فاصله ها رو برمی داره؟؟؟؟

خوشی های من

2004-12-13T18:58:00.000+03:30

امروز م. دانشکده نبود
لذت بردم از احساس تنهاييم
درست برعکس/ شايدم درست مثل
روزهايی که هست و
لذت می برم از احساس تنها نبودنم

امروز نهار در دانشکده خورشت کرفس خوردم و وضعيت پست مدرن
- کتاب وضعيت پست مدرن -
چه خوشمزه

م. خورشت کرفس دوست ندارد
م. نهار دانشکده را دوست ندارد
م. معتقد است غذا را بايد بلعيد. نرم نرمک بعد از هر لقمه صفحه ای کتاب خواندن نشان از گرسنه نبودن دارد

با م. نهار می رفتيم رستوران شکرانه و زير نور آفتاب دل سيری غيبت می کرديم
چه خوشمزه

پانوشت: البته این احساسی بود مربوط به شنبه ی گذشته که م. رفته بود یزد برای بازبینی کارشون! کارشون که قبول شد و بیاین فجر ببینین: ژازن بکام، ژازن ناکام

پل عابر پیاده

2004-11-25T09:09:00.000+03:30

ته ته پل عابر پیاده به خورشید می رسه
باور نمی کنی؟

مـــــــــــی شـــــــــــــــــــنـــــــــــــوی؟

بيا٬ بيا٬ بيا از اين پله ها بالا٬ خودت ببين

- نمی شنوی! داری از خيابون رد می شی-

خب باور نکن
سايه ام که باور می کنه
نمی بينی پشتم می دوه؟ این همه قد کشیده حتماً به شوق خورشید

نيا

دارم می رسم! آهان ... اِ٬ اين پله ها٬ پس چرا عوضی ... عوض شدن؟؟ خورشيد پس چی ؟ ...سايه ام آب شده تو تاريکيا

از پله ها پايين می آم٬
اون پايين منتظرم موندی؟

پانوشت : شکل خواندن شعر مهم است در اين شعر. يعنی تغيير لحن و حالتش را اگر شد رعايت کنيد. از حالت روايی به حالت خطابی

زبان اين شعره به نظرم می آد که خيلی ضعیفه. يه گسست هايی داره که هنوز نفهميده ام! ولی سوژه اشو دوست دارم و به نظرم تجربه ی شکل جديديه. اگه نظری در موردش داشتين برام بنويسين٬ ببينم آخر می فهمم مشکلاتش کجاست؟؟؟؟

عاشقانه

2004-11-22T01:02:00.000+03:30

عاشقانه ديگر
ندارم
می گويم
عاشق که باشم
عاشقانه
می گويد
ما را

صداقت

2004-10-13T22:17:00.000+03:30

دروووووووووووووود:)

من امروز بالاخره بعد از مدت ها قبول کردم که درسته که صداقت مهم ترين فاکتوره تو زندگی ولی مهم صداقت واقعی داشتنه. نه صداقت به حد ايده آل. وقتی خودمون ايده آل نيستيم صداقت ايده آل داشتن تو هر نوع رابطه ای تنها نتيجه اش اينه که اون رابطه رو کم کم و از درون می پکونه

پانوشت : از اون کسی که اينو بهم فهموند متشکرم

تو

2004-09-24T16:44:00.000+03:30

احساس ِ زيستن با وجودِ تو

به سادگی ِ حس ِ خنکای ِ مرطوبِ چمن با پای برهنه

دم به دم سقا کجاست٬ با مشکش بر پشت

خواب نباشم؟

2004-09-15T09:39:00.000+04:30

نه٬

روی ابرها٬ ديگر٬ راه نمی روم
اما آن قدر٬ هستم٬
که وقتِ راه رفتن٬ پايم به سنگفرش نکشد

حالا چنان بی صدا گام می زنم٬
که گنجشکان حتی٬
پيش پايم٬
به دانه چيدن خود
وحشتزده
پرنمی کشند

پانوشت:اين٬ يه شعر قديميه. مال سال ۷۹ حالا می خوام تقديمش کنم به تو
تازه٬ اينا که چيزی نيست٬ روی ابرها هم حتي٬ گام می زنم. نه٬ حتی٬ پرواز هم می کنم

چه قدر جالبه که درست بعد از اينکه به نتايج پايين می رسی در مورد دوست داشتن٬ يهو يه موهبت

رابطه ی عاشقانه! و بازی قدرت

2004-08-31T13:40:00.000+04:30

درووووود
تا چند وقت پيش شديداْ درگير اين بودم که چقدر احمقانه است که توی همه ی رابطه هامون حتی توی عاشقانه ترين رابطه ها هم اون چيزی که حکومت می کنه چيزی بجز بازی قدرت نيست. هميشه فکر می کنم اگه بازی قدرت از رابطه ها حذف بشه تازه اون وقت دوستی واقعی داريم. آره هيجان رابطه کم می شه ولی عوضش آرامش و شادی توش به معنای واقعی داريم. ( چيزی که کم می شه لذت درام در زندگيه. و لذت از تعليقی که عدم قطعيت نتيجه ی بازی ها بوجود می آره.) کسی نظری در اين مورد نداره؟

ولی حالا گرچه مثل قبل فکر می کنم که روابط و دوستی ها با حذف بازی قدرت اصيل ترند ولی از طرفی هم فهميده ام که رابطه ی خاص بين يک دختر و پسر ( که شايد بشه گاهی به اون گفت رابطه ی عاشقانه) اساساْ پايه اش بر بازی قدرت است و اون چيزی که حسی رو که تو اين جور روابط هست می سازه و خواست ادامه ی رابطه رو حفظ می کنه يه بازی قدرت متعادله. بازی که تقريباْ يکی در ميون من برنده شم يا طرف مقابل. خيلی عجيبه
شايد بايد اصولاْ روی هر نوع رابطه ( از اون نوعی که بهش می گن عاشقانه) خط بکشم. چون آرزوی بزرگ من حذف بازی قدرت از رابطه هامه. خيلی مونده که بتونم اين کارو بکنم

...

2003-12-15T09:26:00.000+03:30

تنهاييم را
لرزان و بی‌تعادل
بر سرپنجه‌ی پاها
تا سرشانه‌ی خدا
سرک می‌کشم

دست بالا می‌برد و
پاک نمی‌کند اشک‌ها
دست بر سرم می‌کشد
که زهی غرقه گشتنت

بیست و پنج سالگی

2003-06-24T00:22:00.000+04:30

آن قدر آرزو ندارم
که شمع‌های شما کی تاب اين همه دميدن را؟
زندگی

اين همه
یک بر سه
گيرم چند عمر ديگر هم پر
خوش بينانه که نگاه کنم تازه
يک آن
رگه‌ي سفید بین موها
که ندارم هنوز
برپيشانی
می دميد
آن‌قدر آرزو ندارم

اعتماد

2003-04-26T01:52:00.000+04:30

درووووووووود
ديروز با تمام وجود حس کردم که اعتماد چه موهبت بزرگيه . به قول السا ( تو نمايشنامه‌ی جاده‌ای به سوی کعبه از آثول فوگارد) شايد بزرگترين کلمه. خيلی بزرگتر از عشق حتی.اون عشقی که ما فکر می‌کنيم می‌شناسيم البته!!!شايد عشق حقيقی درجه‌ی بالاتر ايمان باشه و ايمان حقيقی هم مرتبه‌ای بالاتر از همين اعتماد. شايد همين اعتماد به تمام سختی‌های اين ارتباط می‌ارزه. اين همه رو کجای زندگيم ممکن بود ياد بگيرم؟ اين کفرگويی‌های گاه به گاه منو ببخش. مونده تا بزرگ بشم. از چی می‌ترسم؟ اين که خودمو کوچيک کرده باشم؟؟؟ برای چی؟ برای کی؟ فکرشو بکن! هر کسی ممکنه آرزو کنه که خدا خود خودش باهاش کلامی بگه. اما مگه همه اين‌ها خود خودش نيستند؟؟ برای شنيدن از هر کدومشون چقدر لياقت نشون می‌دم؟ ولی باز هم رهام نمی‌کنن . اما من حتی نمی‌بينمشون. اين يکی رو که ديدم حداقل حواسم بهش باشه.برای دوست داشتن ٫ دوست داشتنی که حتی خيلی وقت‌ها کاملاْ زمينی می‌خواهمش٫ چه تعريف‌های جديدی رو دارم با تمام وجود حس می‌کنم

خودم

2003-01-01T20:49:00.000+03:30

دروووووود
پيشنهاد رفاقتمو مي‌پذيري؟با توام ! هميشه بامن بودي، حتي دنبال من.اما راستش هيچ وقت زياد حوصلتو نداشتم. معذرت هم ازت مني‌خوام دروغم چيه؟ اين جوريم ديگه! يه آدم عوضي!هميشه تنها بودم، يه جورايي تنهاي تنها. بگو آخه كي نيست؟؟؟؟ ولي نه اونقدر كه به اندازه‌ي كافي به تو خو بگيرم. هيچ وقت. وابستگي، وابستگي، وابستگي …. از يه طرف داد استقلال بزني ،و يه جورايي بفهمي مجبوري كه وابسته باشي. به يه چيزي. انگار كه انسان يعني وابستگي.ديگه حتي بيشتر از اين بترسي كه از وابستگي ترسي نداشته باشي و ترس از وابستگي رو تو خودت كشت بدي.شيرين نيست. ترس از وابستگي رو مي‌گم و يه مهر طولاني و واجب رو، به يه زهر دم به دم تبديل مي‌كنه. ولي كاركردش اينه كه تو رو به اون مهر، به مظهر فيزيكي اونمهر وابسته مي‌كنه و اين نتيجه‌اش اينه كه ديگه به شوق رهايي ، به شوق رسيدن بهحقيقت مهر، دوباره از همه‌ي اينا نمي‌‌بري و رو هوا، شايدم تو خلاء معلق نمي‌شي!.هنوز اونقدر بزرگ نشدم كه ذره‌اي از همون چيزي كه اسمشو مي‌ذارم حقيقت مهر رو درك كنم. خيلي خيلي بچه ام . مواظبم باش ادعاشم نكنم. چقدر يه آدم مي‌تونهزر بزنه آخه؟ بدبختي اينه كه مي‌دونم كه اينا نيست همه‌ي اين چيزايي كه بهشون مي‌چسبيم.مي‌دونماين ديگه زر نيست. مي‌دونم اينا هيچي نيست. هيچ كدومش.ولي هر وقت كه اينهيچي‌ها رو رها مي‌كنم، جاي ديگه هم چيزي پيدا نمي‌كنم. مي‌مونم رو هوا معلق معلق .مثل همون بادكنكي كه سال 74 شده بودم يا دوباره سال 76 يا يك بار ديگه 78 . شايد بهترين چاره‌ي اين دورانم، رفاقت با تو باشه. اما نمي‌دونم مي‌تونم يا نه؟ كمكم كن

ديــــــــــــــــــــــــــــو!!!!!

2002-11-20T05:11:00.000+03:30

درووووووووود ...

شنبه يک اتفاق خيلی عجيب برام افتاد! يعنی برای من که نيفتاد باز هم مثل هزاران بار ديگه ديدم که دنيا چقدر کوچيکه و آدم‌ها چه راحت دوباره به هم می‌رسن!
از پله‌های دانشکده که اومدم بالا ميخکوب شدم! کيو ديدم؟ ديـــــــــــــو!!!!!!!!
کسی که متعلق به يه دوره‌ی ديگه‌ی زندگيم يا حتی به يه دلايلی می‌تونم بگو متعلق به ‌یه زندگی ديگم بود!
آخرهايعنی حدود ۴ سال پيش ديگه به نظرمون می‌رسيد که هر دو بزرگ شديم و مثل دو تا آدم آشنا با هم سلام و عليک داشتيم.
به شکل عجيبی به دوره‌ای از حال سال ۷۴ برگشته بوديم! نه اون حالی که اسمشو به اشتباه يه جور عشق می‌گذاشتم! حال پيش از اون.
حال آقا چرا نگاه می‌کنی؟؟؟!!!
بگذريم! دورانی بود دوران ديو هم!!!!!

هايكو واره

2002-11-10T19:33:00.000+03:30

دروووووود
امروز يکی از شعرهای قديمم رو می‌خوام بنويسم

از پس ابرهای طولانی
تازه خورشيد کمی می‌خندد

هره‌ی سنگی پارک
پيرمردی خفته
بر لبش لبخندی

دروووووووووووووود:)

2002-09-20T18:27:00.000+04:30

دوست دارم اولين يادداشتم فقط درود باشه. هزار درود و سلام