شعار هفته

Don't tell me how talented you are, Tell me how hard you work.

نمی دونم چرا پشت کامپیوترم که نشسته بودم، دلم خواست بلند شم و این جمله ی شاید خیلی تکراری رو که یه جایی روی دیوار چسبوندم بخونم. شاید یادم افتاد که می تونم امشب هم، بعد از دیدن دو تا فیلم،(که البته هر دوشون به دیدنشون می ارزید) حدود ساعت سه نصفه شب، برای تموم کردن پایان نامه ام بیدار بمونم و از این کار لذت ببرم!! چرا که نه؟ ولی وقتی این جمله رو اینجا نوشتم می دونی یاد چی افتادم؟ شعار هفته یادته؟ آخر کتابای قرآن دبستان (اگه اشتباه نکنم! شایدم آخر کتاب دینی) یه چیزایی بود به اسم شعار هفته! جملاتی از امامان و پیامبر و .. البته به عربی و پشتش هم ترجمه.که حتماً جملات خوبی هم توشون پیدا می شده ولی اون قدر جذاب ارائه می شد که هیچ کدومشونم تو ذهنم نمونده. البته تا وقتی تهران بودم و توی این دبستان سیدالشهداء اونقدرا آزاری نداشت، فقط هفته ای یه روز باید سر صف، می شنیدمشون! ولی چشمت روز بد نبینه! موشک بارون بود و رفتیم شیروان و بهترین مدرسه ی اونجا (به خاطر شغل شوهر عمه ی خدابیامرزم) و همه می شناختنت و بچه تهرانی بودی و از معلم بیچاره هم ایراد گرفته بودی و آبروشو برده بودی که نمی فهمه اقیانوس آرام بین آمریکا و آسیاست و نه اقیانوس اطلس!!! (مسخره نیست؟ آخرین دلیلش این بود که ما از روی نقشه ی مسطح به بچه ها درس می دیم و با کره ی جغرافیایی کاری نداریم!!!!! این از بهترین معلمای اونجا بود!) اون وقت با این همه ادعا، می شینی سر امتحان دینی، می بینی از شعار هفته ها هم امتحان می گیرن!!! اونجا بود که در پنجم دبستان اولین تقلب عمرمو، خیلی عجیبه ولی با خونسردی تمام، با باز کردن کتاب انجام دادم! و جالب اینجاست که هنوزم که هنوزه تصویرش تو ذهنمه! حالا همه ی اینا به هم چه ربطی داشت؟ فی بطن الشاعر